هدف: استفاده از برشهای خیلی کوچک بدون بخیه در جراحی کاتاراکت به روش فیکولیزر جهت به حداقل رساندن آستیگماتیسم ناشی از جراحی و نیل به astigmatic neutrality بعد از عمل، تامین بهترین دید در کوتاهترین زمان ممکن یا استفاده از حداقل انرژی مصرفی است.مواد و روشها: تحقیق به صورت کارآزمایی بالینی نیمه تجربی در سال 82 بر روی 100 چشم از 98 بیمار (52 مرد و 46 زن) انجام گرفت. جراحی کاتاراکت با برش قرنیه شفاف به اندازه 1.75 میلیمتر در قسمت فوقانی قرنیه و استفاده از Dodick ARC Photolysis در کاتاراکتهای زیر کپسول خلفی و هسته های نرم و بکارگذاری لنزهای خیلی نازک قابل لوله کردن Thinoptx در داخل کپسول عدسی انجام گرفت. میزان تغییرات آستیگماتیسم قرنیه در روز پنجم بعد از عمل نسبت به قبل از عمل، میزان دید بدون اصلاح، میزان فلت شدن محل برش و میزان انرژی مصرفی بررسی و آنالیز آماری به روش T-test و Wilcoxon بعمل آمد.یافته ها: 100 چشم از دو جنس با میانگین سنی 56±14 سال تحت عمل جراحی کاتاراکت قرار گرفتند. میانگین سیلندر قبل از عمل در محور عمودی -0.62D (90±20) بود که در روز پنجم بعد از عمل به -0.82D رسید. میانگین آستیگماتیسم ناشی از جراحی در روز پنجم 0.2D، میانگین اسفریکال اکی والانت بعد از عمل -0.64D و دید بدون اصلاح در 68% چشمها (20/25) 0.1 logMAR یا بهتر بود و میانگین انرژی مصرفی به ازای هر کاتاراکت 1400mj بود.نتیجه گیری: استفاده از برشهای خیلی کوچک و فیکولیزر و بکارگذاری لنزهای خیلی نازک در جراحی کاتاراکتهای زیر کپسول خلفی و هسته های نرم با حصول astigmatic neutrality بهترین دید را در کوتاهترین زمان ممکن تامین می کند، انرژی کمتری وارد چشم می شود و دوره نقاهت بعد از عمل را به حداقل می رساند.

سابقه و هدف: سندرم تونل کارپال شایع ترین نوروپاتی ناشی از به دام افتادن عصب است، که در نتیجه همفشردگی عصب مدین در ناحیه مچ دست ایجاد می شود. این مطالعه با هدف مقایسه دو تکنیک Minimal Incision (برش محدود) و تکنیک Double Incision (برش دوگانه) در معالجه بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی شاهددار تصادفی، با کد IRCT20160508027797N5، بر روی 50 بیمار مبتلا به سندرم تونل کارپ که به بیمارستان های شهید بهشتی و آیت الله روحانی بابل مراجعه، و کاندید عمل جراحی بودند، انجام شد. با استفاده از جدول اعداد تصادفی، بیماران به طور تصادفی به دو گروه 25 نفری Minimal Incision و Double Incision تقسیم شدند. پرسشنامه سندرم تونل کارپال بوستون (BCTQ) و مقیاس آنالوگ بصری (VAS) برای سنجش درد، قبل از عمل جراحی و 3 ماه بعد از آن توسط بیماران تکمیل شد. یافته ها: در این مطالعه، 40 نفر از بیماران (80 درصد) زن و 10 نفر (20 درصد) مرد بودند. میانگین سنی بیماران برابر با 22/8± 78/51 سال بود و میانگین نمره پارستزی، کرختی، درد، ضعف، علایم شبانه و وضعیت عملکرد (مربوط به پرسشنامه BCTQ) و همچنین میانگین نمره درد VAS بعد از مداخله در هر دو گروه نسبت به قبل از مداخله کاهش معنی داری داشت (001/0>P). میانگین نمره پارامترها بین دو گروه، چه قبل از مداخله و چه بعد از آن، تفاوت معنی داری نداشت. استنتاج: نتایج درمان با دو روش Minimal Incision و Double Incision تفاوتی با هم نداشت. البته به دلیل برش کوچک تر در تکنیک Minimal Incision، پیشنهاد می شود که تکنیک Minimal Incision به عنوان روش درمانی برگزیده مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه: اسکار هیپرتروفیک و نسوج کلوئید بدنبال اعمال جراحی یک مسئله مهم می باشد و با توجه به بالا رفتن بهداشت فرهنگ حفظ زیبائی در جامعه است که جراح کوشش های لازم جهت جلوگیری از اسکار هیپرتروفیک و نسوج کلوئید انجام دهد.روشها: در این پژوهش طی اسفند 78 لغایت اسفند 79 تعداد 40 نفر بیمار مبتلا به آپاندیسیت حاد در گروه سنی 30-10 سال بر اساس مراجه به اورژانس یا درمانگاه بیمارستانهای الزهرا (س) یا آیت اله کاشانی که شرایط ورود به مطالعه با دو روش برش اس شکل و خطی انجام گردید.نتایج: در مقایسه درصد فراوانی رضایتمندی و ایجاد خارش محل عمل در هر دو گروه یکسان بود. در مقایسه درصد فراوانی همخوانی رنگ اسکار با پوست نواحی اطراف در گروه اس 4/68% و در گروه خطی 6/31% بود و کای اسکوئر 91/4 و P=0.026 بود. میانگین عرض اسکار در گروه خطی معادل 92/0±23/2 میلی متر و در گروه S شکل معادل 49/0±32/1 بود.بحث: میزان رضایتتمندی بیماران پس از عمل در دو گروه یکسان بود و خارش در هر گروه شبیه به هم بودند و از نظر طبیعی بودن رنگ اسکار و شکل اسکار در گروه S شکل بیشتر طبیعی بود. میانگین عرض اسکار در برش اس کمتر و این برش اسکار کمتری ایجاد نموده بود. زمان عمل جراحی در برش اس طولانی تر نشد و در برش اس exposure، operative fileds (در معرض گذاری و میدان عمل) بهتر بود با توجه به مطالب مذکور استفاده از برش اس در عمل جراحی آپاندکتومی مناسب است.

سابقه و هدف: نیاز به آگاهی چشم پزشکان از برشی متناسب با نیاز بیماران برای رسیدن به دید بهتر و چشمی آرام پس از عمل کاتاراکت منجر به نگارش این مقاله مروری شد.روش کار: به منظور نگارش مقاله مروری حاضر، از میان 311 مقاله معتبری که از سال های 1966 تا 2000 میلادی با واژه کلیدی Incision cataract surgery از مدلاین استخراج شدند، مقالاتی که به مسایل خاص و مهمی نظیر آستیگماتیسم، هایفما و عفونت بعد از عمل پرداخته بودند انتخاب شدند و به همراه مقالات و دیگر منابع موجود مطالعه، نقد و خلاصه برداری شدند و با مطالعات و تجربیات مولف مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها و بحث: برش ایده آل در عمل کاتاراکت علاوه بر قدرت نسبی خوب در جلوگیری از نشت مواد به بیرون از چشم باید کم ترین آستیگماتیسم القایی و امکان هایفما (خون ریزی درون اتاق قدامی) را داشته باشد و نیاز به درستکاری پس از عمل و امکان عفونت زخم حداقل باشد. در ارزیابی انجام شده بر روی برش های مختلف عمل کاتاراکت مشخص شد که برش های سه مرحله ای تونلی شکل می توانند فشارهای درون چشمی بالاتر از 400 میلی متر جیوه را بدون نشت مایع به بیرون تحمل کنند در حالی که برش های معمول ناحیه لیمب در فشارهای بسیار پایین تر دچار نشت مایع و حتی پرولاپس عنبیه به بیرون می شوند. با آنالیز شکل برش ها مشخص شد که با تغییر محل و شکل برش اولیه خارجی از وضعیت موازی لیمب به شکل مستقیم یا به شکل کمانی برخلاف انحنای لیمب بر روی اسکلرا، منجر به برش های ثابت تر و آستیگماتیسم القایی کم تر می گردد. قسمت داخلی برش یعنی محل گذشتن از قرنیه به درون اتاق قدامی مستقیما با پایداری وضعیت قرنیه مرتبط است و این پایداری را می توان با تغییر بخیه ها از رادیال به افقی و ترجیحا نزدیک به دهانه درونی برش تثبیت کرد که در برش های self sealing دهانه درونی برش با ازدیاد فشار درون چشم در جای خود بسته می شود. امکان خون ریزی درون اتاق قدامی نیز با استفاده از روش self sealing و یا با به کار بردن بخیه های افقی نزدیک دهانه داخلی کم تر می شود.نتیجه گیری و توصیه ها: برش های self sealing قرنیه یا اسکلرا، یک برش سه مرحله ای با قدرت نسبی خوب و کم ترین آستیگماتیسم القایی و بدون هایفما است، بعد از عمل نیاز به دست کاری برش نیست و چشم بیمار آرام و کم درد است.

پیش زمینه: تعویض کامل مفصل ران با برش کوتاه پوستی (10 سانتی متر یا کمتر) به عنوان روش جراحی کم تهاجم مطرح شده است. پیروان این روش ادعا کرده اند که با چنین روشی خونریزی، نیاز به تزریق خون، و درد کمتر، و زمان بستری در بیمارستان کوتاه تر خواهد بود. تاکنون گزارش دقیق و کاملی از مقایسه این دو روش مشاهده نشده است. هدف از این مطالعه مقایسه نتایج کوتاه مدت روش برش کوتاه با برش معمولی می باشد. مواد و روشها: 135 بیمار به طور متوالی، شامل 50 بیمار با استفاده از روش برش کوتاه و 85 بیمار با استفاده از برش معمولی، که در یک بیمارستان توسط سه جراح مختلف عمل شده بودند، تحت مطالعه قرار گرفتند. هر جراح بیماران کاندید عمل با برش کوتاه را مشخصا انتخاب و بقیه بیماران را با روش معمولی عمل می نمود. در تمام بیماران از رویکرد خلفی برای دسترسی به ران استفاده شد و مدارک و پرونده ها به صورت گذشته نگر بررسی شدند. به دلیل اینکه بیماران برای عمل با برش کوتاه دست چین می شدند، بنابراین نسبت حجم و وزن بدن (P=0.008) و نمره وخامت بیهوشی براساس سیستم امتیازدهی انجمن بیهوشی آمریکا (p=0.006) در این بیماران به طور معنی دار کمتر بود. یعنی این بیماران لاغرتر و سالم تر از گروهی بودند که با برش معمولی عمل می شدند. یافته ها: با توجه به تعداد بیماران مطالعه شده، بین دو گروه از نظر میزان خونریزی حین عمل، خون تزریق شده، طول مدت اقامت در بیمارستان و وضعیت بیمار پس از ترخیص تفاوت معنی داری دیده نشد. لیکن در روش برش کوتاه عوارض زخم زیادتر(p=0.02) ، نامناسب بودن حالت قرارگیری کاپ بیشتر(p=0.04) و اشتغال کانال توسط فمور در نوع غیر سیمانی ضعیف تر بود.(p=0.0036) نتیجه گیری: شواهد حاکی از خونریزی و ضایعات کم نسوج نرم در برش کوتاه وجود نداشت و همچنین نشانه ای از کوتاه بودن طول مدت اقامت در بیمارستان یا بهبودی سریع تر مشاهده نشد. مطالعه حاضر که براساس تجارب اولیه نویسندگان مقاله از روش برش کوتاه انجام شد، نتایج مثبت بالینی گزارش شده در سایر مطالعات را رد می نماید، و یافته ها نشان می دهند قبل از توصیه به استفاده گسترده از این روش، لازم است مطالعات بیشتری در این زمینه انجام پذیرد.

مقدمه: اختلال اضطرابی پس از ضربه یک نوع از اختلالات اضطرابی است. اختلال اضطرابی پس از ضربه معمولا به دنبال مواجه با یک استرس شدید ایجاد می شود. این اختلال با علایم بالینی خاصی از جمله تجربه مجدد علایم و تغییرات در تحریک، اجتناب، شناخت و شرایط خلقی مشخص می گردد. شواهد اخیر پیشنهاد می دهد که Micro-RNAها نقش مهمی در اپی ژنتیک اختلالات روانی دارند. نشان داده شده است که Micro-RNA ها به عنوان نشانگرهای زیستی غیر تهاجمی برای اختلالات سلامت روانی متعدد نویدبخش هستند. گزارش شده است که سطوح Micro-RNA ها در بیماری های روانی از قبیل بیماری آلزایمر و اختلال اضطرابی پس از ضربه تغییراتی داشته است.نتیجه گیری: به نظر می رسد Micro-RNA ها در پاتوفیزیولوژی بیماری های روانی نقش دارند. در این مطالعه ما در مورد یافته های جدید ارتباط بین Micro-RNA ها و اختلال اضطرابی پس از ضربه و همچنین نقش احتمالی Micro-RNA ها در تشخیص و درمان اختلالات روانی بحث می کنیم.